Op smaaksafari aan de Nederlandse kust

Robèrt ontmoet Ellen op Neeltje Jans. Het werkeiland is bekend als onderdeel van de beroemde Deltawerken. Dit werd gebouwd naar aanleiding van de Watersnoodramp in 1953. Tijdens deze tragische gebeurtenis braken de dijken in Zeeland, Zuid-Holland en West-Brabant. Complete dorpen kwamen onder water te staan. Duizenden mensen en dieren kwamen om het leven.

Na de ramp besloot de Nederlandse overheid dat zoiets nooit meer mocht gebeuren. Het Deltaplan werd ontwikkeld. Dit plan hield in dat de Nederlandse kust beter werd beschermd. Door de aanleg van dammen, dijken en stormvloedkeringen. Die konden het water tegenhouden bij zware stormen en hoogwater. Neeltje Jans diende als kunstmatig werkeiland voor de bouw van de Oosterscheldekering. Tijdens de bouw stonden er machines, materialen, werkplaatsen en havens voor schepen. Vanuit daar konden arbeiders midden op zee aan de stormvloedkering werken.

Tegenwoordig is het een natuurgebied waar je veel kunt doen. Er worden diverse tours gegeven. Zo kun je een rondleiding krijgen over de historie of de zeehonden in het gebied. Ook zijn er ‘wierenwandelingen’. Door de landbouw in het deltagebied komen via rivieren veel voedingsstoffen voor planten en algen in zee terecht. Daardoor groeit er op veel plekken zeewier.

Zeewier wordt vaak gezien als plant, maar wist je dat het eigenlijk een alg is? Je kunt sommige algen gewoon eten. In het gebied komen in totaal wel zo’n 285 verschillende eetbare soorten voor. De ene smaakt beter dan de andere. Over het algemeen heeft zeewier een hartige, zilte zeesmaak. Maar sommige wieren zijn zacht en een beetje zoetig. Andere smaken juist bitterder of jodiumachtig.

Eén van de eetbare soorten in de Oosterschelde is Japans bessenwier. Deze soort staat bekend om de wat pittigere smaakt. Je kunt het herkennen aan lange, bruine, takken met kleine blaadjes en vaak ronde luchtblaasjes. Het wier is niet zomaar zo genoemd. Het komt oorspronkelijk uit Oost-Azië. Deze soort is in Nederland terechtgekomen doordat het zich via scheepvaart, bijvoorbeeld aangroei op scheepsrompen, heeft verspreid.

Kan je zomaar van alles plukken uit de Oosterschelde? Zonder kennis of vergunning zeewier plukken voor consumptie wordt afgeraden. Wild zeewier kan gevaarlijke stoffen opnemen. Denk bijvoorbeeld aan metalen. 

Wél is er in de Oosterschelde steeds meer gecontroleerde zeewierteelt. Bedrijven laten zeewier groeien op lijnen of netten in schoon water. Ze oogsten het op vaste momenten. Daarna wordt het goed gespoeld, gedroogd en verwerkt. Zo vind je het dan weer terug in eetbare producten, maar ook in cosmetica of als grondstof voor compost.