Dit artikel is eerder verschenen op AD Koken & Eten. Meer culinair nieuws? Kijk dan hier.

Een video van een kleverige kaas of iemand die verlekkerd in een chocoladereep bijt: onze buik gaat er van rommelen. Helaas stillen die tweedimensionale gerechten onze honger niet. Dus hoe komt het nu dat we zo beginnen te kwijlen van enkele pixels? ,,Dat we zoveel honger krijgen door te kijken naar foodfoto’s komt vooral doordat we niet geëvolueerd zijn in een wereld van foto’s”, steekt neurowetenschapper Michael Graziano van wal.

,,Je bent je er zelf wel bewust van dat je kijkt naar een beeld van eten en dat het dus geen écht voedsel is, maar de hersenen die zich gedurende miljoenen jaren ontwikkeld hebben - zonder programma’s als Heel Holland Bakt of Masterchef - niet. Representaties van eten triggeren hetzelfde deel van de hersenen als dat ze gebruiken om voedingsstoffen te herkennen. Zo herkent de temporale kwab precies waar je naar kijkt. De emotie-verwerkende amygdala, die je favoriete snacks registreert en onthoudt, beslist dan weer of het voedingsmiddel de moeite waard is om op te peuzelen. Bovendien komt er op dat moment ghreline vrij, het hormoon dat je hongergevoel opwekt. Je krijgt dus te maken met een soort van ooghonger die maar moeilijk te stillen is.”

Onverzadigbare dwang

Daarnaast word je momenteel niet meer alleen via televisie of bladen geconfronteerd met voeding, ook op sociale media vind je zowel stilstaand als bewegend beeld die je doen watertanden. Die zijn zowel afkomstig van reclamecampagnes als van de vele foodbloggers of zelfs de gewone sterveling die zijn of haar maaltijd deelt. Daardoor word je eigenlijk met een constante, vaak onweerstaanbare en onverzadigbare drang geconfronteerd. De neuroloog pleit er dan ook voor om ook minder op sociale media te zitten. “Het is belangrijk om alles met mate te consumeren, inclusief Instagram en co.”