Kan Hugo schapenhoeden als een local?

Hugo verzamelt kruiden voor de shepherd’s pie die hij later gaat maken. Samen met Marie gaat hij hiken in The Burren. Tussen de stenen en in de spleten groeien veel kruiden. Maar naast wilde tijm of knoflook, zijn er ook nog andere levensvormen. Marie wijst hem op een boom en vertelt dat dit een feeënboom is. Ze ziet de elfjes zo de boom in en uitlopen. Nadat ze die ontweken hebben, is het tijd om de kruiden te plukken. Hugo heeft onder andere wilde tijm en wilde salie kunnen vinden voor zijn gerecht.

Robbie is de eigenaar van het sterrenrestaurant Homestead Cottage in Luogh. Het restaurant is nog geen drie jaar open en heeft al een Michelinster ontvangen. Een van de speerpunten is dat alle producten lokaal zijn en, waneer mogelijk, uit eigen tuin. Voor het restaurant ligt een grote moestuin waar de chefs zelf de groenten uit de tuin plukken. De cottage is meer dan 200 jaar oud en staat nog in traditionele stijl. In het gebied zie je veel flagstone, platte natuurstenen die meestal voor vloeren en daken worden gebruikt, ook hier in de cottage. Binnen is de inrichting erg huiselijk, sober en vrolijk tegelijk. Een aantal stukken kunst en meubels komen ook gewoon uit Robbie’s eigen huis.

Voor de shepherd’s pie zijn nog boodschappen nodig, dus vertrekken Hugo en Robbie richting Ennistimon om vlees te kopen. Onderweg maken ze een kleine omweg. Eerst stoppen ze bij The Cheese Press, een gezellig kaasbarretje waar ze een kaasje voor bij de wijn kopen. Daarna is het tijd om te kopen waar ze voor kwamen. De volgende stop is Haugh’s Butchers waar het gehakt voor de pie vers wordt gedraaid. Ook verkopen ze er gepekelde hammen. Pekelen wordt tegenwoordig niet veel meer gebruikt op dit soort hammen. Maar in deze lokale slagerij wordt de techniek nog toegepast. 

Voordat ze de keuken induiken, is het tijd om te borrelen. Het kaasje dat ze eerder kochten gaat goed samen met de wijn. Met het uitzicht op de Atlantische Oceaan is het dan toch echt tijd om aan de slag te gaan. De geplukte kruiden en groenten uit de moestuin worden voorbereid. Terwijl alles staat te stoven, krijgt Hugo een rondleiding door de huiselijke Homestead Cottage. Elke kast, bank, hoek en nis in de cottage is gevuld met flessen wijn. Waar wij in Nederland de kerstballen opslaan op zolder, slaat Robbie nog meer wijn op. Er staat veel, van champagne tot rothschild. Voor een fles rothschild betaal je al snel zo’n paar duizend euro. Hugo kijkt hoopvol naar Robbie, in de hoop een fles te bemachtigen, maar het heeft geen effect op Robbie en zijn fles rothschild.

Na het maken van de pie is het tijd om zijn herder te ontmoeten. John is schapenherder en geeft hugo een korte uitleg over de herdersstok. De oude herder heeft veertig schapen en vier bordercollies. De honden stuurt hij aan met een fluitsignaal en zijn stem. Elke hond heeft zijn eigen toon en weer een adere toon voor links en rechts. Na een indrukwekkende demonstratie is het de beurt aan Hugo. En dat gaat precies zoals je verwacht: hij roept, maar de honden blijven heerlijk liggen.

Wanneer Hugo trots vertelt dat hij samen met een sterrenchef iets voor John heeft klaargemaakt, reageert John droog: eten maakt hem niks uit, hij eet alleen om in leven te blijven. Het maakt hem niks uit wat voor goede chef je ook mag zijn. Met tranen van het lachen lopen ze naar het trainingsveld. John is een eerlijke en nuchtere man. In het begin vertrouwt hij Hugo’s herderstalenten nog niet, maar na wat oefening met hond Sally krijgt Hugo de schapen uiteindelijk precies waar ze moeten zijn.

Dan breekt het moment aan waar Hugo het meest tegenop zag. Op een rots tussen de schapen vertelt hij over de ingrediënten van zijn shepherd’s pie. Met ingehouden adem kijkt hij toe terwijl John proeft. “Eetbaar,” luidt het droge oordeel. John houdt van vlees, puur en ongekruid. Hij wil geen groenten of tierlantijntjes als hij vlees eet. Gelukkig voor Hugo vindt Johns zoon Sean de pie juist heerlijk.